Dat Jamie xx het ook alleen kan, heeft hij al jaren geleden bewezen. In 2016 speelde de beatmaker van The xx niet zomaar een show op Best Kept Secret, maar sloot hij als dj het hoofdpodium af met een even volwaardige als exotische headline-set. Als ware selector putte hij uit de hele muziekgeschiedenis, maar mocht een track als zijn eigen ‘Loud Places’ (feat. Romy, zijn bandmaatje bij The xx) natuurlijk niet ontbroken. Nu is Jamie xx terug, en hoe. Zet zijn nieuwe track ‘Idontknow’ maar eens op als je vergeten was hoe een banger ook al weer klinkt. De vrijdagavond van Best Kept Secret 2021 is nog ver weg, maar dat hij in euforie eindigt mogen we nu al wel stellen.

Octavians angst voor hokjes is precies waarom hij een van de meest baanbrekende artiesten van het moment is. Na het viral-succes van zijn megahit ‘Party Here’ werd zijn debuutalbum SPACEMEN een grillig pronkstuk van zijn ontembare creativiteit: een vrijgevochten mix van grime, drill en moderne house. Octavian’s producties klinken kleurrijk en buitenaards maar zoomen tegelijkertijd in op de onverbloemde realiteit. Weinig rappers klinken tegenwoordig zo experimenteel, en toch ook zo toegankelijk.

Na een samenwerking met The National op vorige langspeler I Am Easy To Find maakt de Londense muzikant Eve Owen haar eerste voorzichtige solo-uitstapjes. Het eerste wapenfeit ‘She Says’ is alvast ademstokkend mooi; een breekbaar, dromerig piano-liedje dat plots een beklemmende intense wending krijgt. Aaron Dessner, een van de getalenteerde tweelingbroeders in The National, mocht achter de knoppen plaatsnemen. Iets zegt ons dat we in de toekomst véél meer gaan horen van Owen: het zoveelste Goed Bewaarde Geheim maakt haar opwachting op het festival der Goed Bewaarde Geheimen!

Waltzburg doet bij vlagen denken aan de lome gitaarpop van Real Estate, de warme folkrock van Kevin Morby en de springerige indie van Vampire Weekend. Bovenal zijn de Nijmegenaren een hechte vriendenband, waardoor de liedjes een zekere bezieling en inhoud blijven ademen. Ondanks alle tegenstrijdigheden des levens weegt dit gezelschap de wereld niet al te zwaar. Waltzburg is wat je noemt een gevalletje ‘glas halfvol’: verwondering en spelplezier voeren de boventoon.

Muzikant en producer Ela Minus is weliswaar een opkomende naam, deze bedrijvige Colombiaanse heeft inmiddels een vrij intensief pad afgelegd. Ze speelde ruim tien jaar drums in een hardcoreband en studeerde vervolgens aan de gerenommeerde Berklee College of Music in Amerika. Nu opereert ze binnen een totaal ander spectrum: een combinatie van fijnzinnige, tintelende elektronica en dansbare synthpop.

Met The Road to Glastonbury in de achteruitkijkspiegel dendert de Pip Blom-trein onvermoeid verder. Wie valt er nu niet voor die slimme liedjes, opruiende shows, pure speelsheid en nonchalance? Het ijzersterke debuut Boat drijft uitbundig tussen allesverschroeiende indierock en catchy alternatieve pop, terwijl Pip alledaagse observaties uitdrukt met ongeveinsde en sluwe houding. Het kwartet heeft in korte tijd al podia gedeeld met gelijkgestemde rockzwaargewichten als The Breeders, Franz Ferdinand en Garbage. Intussen blijft de band een essentiële schakel binnen de florerende Amsterdamse indiescene. Best Kept Secret verwelkomt Pip liefdevol terug met een grotere, ambitieuzere show. 

We herkennen de IJslandse multi-instrumentalist, zangeres en producer Jófríður Ákadóttir nog van de groep Samaris, die toevallig op de allereerste editie van Best Kept Secret stonden. Onder de artiestennaam JFDR schrijft Ákadóttir wonderschone onderhuidse folktronica, waarbij onderkoelde soundscapes een deken wikkelen om de warme akoestische gitaarmelodieën. Popmuziek die de oren streelt als het eb en vloed: kalme, hemelsblauwe leegtes en gewichtloze opwellingen waarin de kleinste details tevoorschijn komen.

Tinariwen is net zo goed beweging als band: altijd onderweg en verschillende generaties overbruggend. De Toeareg-blues van het collectief begon in Mali als radicale muziek waarin traditionele West-Afrikaanse folk en Westerse invloeden op ongehoorde wijze samen smolten. Ook op nieuwste langspeler Amadjar blijft de hypnotiserende, melancholische cadans van Tinariwen het vertrouwde fundament, ditmaal met gastbijdragen van opper-Bad Seed Warren Ellis, Sunn O)))-gitarist Stephen O’ Malley en songwriter Cass McCombs.

King Gizzard & the Lizard Wizard, Thee Oh Sees, maar ook vaderlandse helden als Mozes and The Firstborn en Iguana Death Cult hebben het afgelopen decennium een knallende indruk achtergelaten. Toch begon de garage-revival bij één band: Black Lips. Cole Alexander en zijn beestenbende hebben altijd een voorliefde gehad voor (soms shockerende) vunzigheid en pikzwarte humor. De antihelden uit Atlanta blijven onvoorspelbaar hun eigen weg volgen, trots badend in louche sferen en platvloerse waanzin, de stinkende hotellobby waar The Stooges en The Plastic Ono Band samenzweren.

Producer en DJ Violet brengt als geen ander het nachtleven in Lissabon in beweging. Inês Borges Coutinho ziet haar rol in de underground als iets wezenlijk groters dan slechts het maken en mixen van muziek. Ze zet haar grenzeloze energie in om andere artiesten te versterken. Pan-Afrikaanse invloeden vormen een spannende symbiose met moderne elektronica, voor de fijnproevers op de dansvloer het ideale moment om de bloemetjes buiten te zetten. Over bloemetjes gesproken: Violet’s debuut heet Bed Of Roses – inderdaad, vernoemd naar die beroemde Bon Jovi-ballad – en vormt als het ware een dagboek van geluid, met alle verschillende gemoedstoestanden van dien.